اما من فهمیدم. خودم دیدم که همه اش را یک جای دیگر پاک نویس کردی و از یک راه دیگر رفتی... و من نمی دانستم راه دیگری هم هست. یک نفر مرا ریاضیات بیاموزاند! حالا که دیگر عقلم به جایی قد نمی دهد ، نگاهم که روی چرکنویس های گذشته ات می افتد ، حالم بهم می خورد و حرصم را بالا می آورم. آن وقت ها این تو بودی که یاد می گرفتی و تمرین می کردی و بار ها و بارها همه چیز را تکرار می کردی و حالا منم که نگاهم مات و مبهوت روی فرمول های رابطه مانده . حالا راست می گویند همه. «تعریف نشده ها » را باید کنار گذاشت. خب من هم همین را می گفتم. من به راه حل های تو اعتماد کرده بودم لعنتی. چرا نگفته بودی که همه اش پیش فرض و بی پایه است ؟ حالا با حجم این همه حرف هایت چه کنم؟خاطرت نیست می دانم.اما آیا طاقتش را داری برایت «تعریف»شان کنم تا به یاد بیاوری تک تکشان را؟ خسته ام... بماند برای فردا